Jesteś tutaj

Historia Kliniki

Historia II Kliniki Chorób Wewnętrznych zaczyna się wraz z powstaniem Uniwersytetu Warszawskiego w 1917 r. Obie Kliniki Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego powołano jesienią 1918 r. II Klinikę ulokowano  w budynku u zbiegu ulic Chałubińskiego i Nowogrodzkiej,  na  terenie  Szpitala  Dzieciątka  Jezus.  Kierownikiem Kliniki został prof. dr  hab. n. med. Antoni Gluziński – niewątpliwie najznakomitszy od czasów Chałubińskiego polski internista i jeden z pionierów naszej gastrologii. Ponadto w swym dorobku miał liczne prace z zakresu pulmonologii, hematologii i nefrologii.

 W 1928 roku kierownictwo II Kliniki Chorób Wewnętrznych objął prof. dr hab. n. med. Witold Eugeniusz Orłowski. W sferze jej zainteresowań znalazły  się  przede  wszystkim  diagnostyka,  terapia i patologia chorób układu krążenia, żołądka i jelit oraz płuc. Profesor Orłowski był wspaniałym pedagogiem dającym często bezcenne wskazówki dotyczące kontaktu z chorymi. Stworzył  nowoczesną  polską  szkołę  internistyczną opartą na podstawach patofizjologicznych i biochemicznych. Był nauczycielem i wychowawcą kilku pokoleń lekarzy. Stworzonej przez siebie szkole internistycznej Orłowski nadał określone zasady postępowania lekarskiego – dokładne rozpoznanie jako podstawę terapii, rozszerzone indywidualnie specjalnymi badaniami dodatkowymi i uwzględniające patogenezę choroby, prowadzące do leczenia przyczynowego.

1 września 1948 r. Kierownikiem II Kliniki został prof. dr hab. n. med. Mściwój Semerau-Siemianowski – twórca nowoczesnej polskiej kardiologii. Kierowana przez niego Klinika stała się jednym z  bardziej  znanych  ośrodków  naukowych  i  leczniczych w Europie. Powstały w niej pracownie naukowe  z  nowoczesnymi  wówczas  metodami  badawczymi, jak: flebografia, kapilaroskopia, fonokardiografia. W roku 1948 w Klinice została powołana do życia Pracownia Hemodynamiczna, w której wykonano pierwsze w Polsce cewnikowanie serca (I. Ławkowiczowa).

W roku 1953 kierownictwo Kliniki objął prof. dr hab. n. med. Dymitr Aleksandrow – doskonały dydaktyk, świetny wykładowca. Jego wykładom przysłuchiwało się nie tylko wielu studentów, ale także  liczne  grono  lekarzy.  W  Klinice  powstały  nowe pracownie naukowe, podejmowane były nowoczesne metody badawcze w zakresie polikardiografii (piezografia, fonokardiografia, flebografia), a także metody badań biochemicznych nad etiopatogenezą miażdżycy i choroby niedokrwiennej serca.

Wraz z objęciem kierownictwa przez prof. dr. hab. n. med. Włodzimierza Januszewicza Klinika stała się pierwszym i najwszechstronniej przygotowanym ośrodkiem diagnostyki nadciśnienia tętniczego w Polsce. W 1986 r., z chwilą powołania Instytutu Chorób Wewnętrznych II Klinika Chorób Wewnętrznych została przemianowana na Klinikę Nadciśnienia Tętniczego i Chorób Naczyń. Po przeprowadzeniu się na II piętro bloku D szpitala przy ul. Banacha oprócz Oddziału Internistycznego powstał Ośrodek Intensywnej Opieki Kardiologicznej oraz pododdział przeznaczony do wysoko specjalistycznej diagnostyki nadciśnienia tętniczego. W ramach Kliniki otwarto także Ambulatorium oraz Klinikę Dzienną dla Chorych z Nadciśnieniem Tętniczym. Podstawowe zainteresowania naukowe Kliniki dotyczyły głównie różnych aspektów patogenezy, diagnostyki i leczenia nadciśnienia tętniczego, ze szczególnym uwzględnieniem wtórnych postaci nadciśnienia tętniczego, głównie naczyniowo-nerkowego i uwarunkowanego hormonalnie (guz chromochłonny i hiperaldosteronizm). Ponadto w centrum zainteresowania badawczego znalazła się problematyka nadciśnienia płucnego, w tym ocena przydatności echokardiografii w diagnostyce nadciśnienia płucnego, jak też zatorowości płucnej. Okres ten to burzliwy rozwój polskiej hipertensjologii, a w Klinice pracowali wybitni specjaliści tej dziedziny – prof. Jolanta Chodakowska, prof. Barbara Dąbrowska, prof. Hanna Ignatowska-Świtalska, prof. Andrzej Januszewicz, prof. Mariusz Łapiński, prof. Piotr Pruszczyk, prof. Marek Sznajderman, prof. Adam Torbicki,  prof. Bożena Wocial. 

W Klinice powstały specjalistyczne pracownie –Biochemiczna, Nieinwazyjnej Diagnostyki Układu Sercowo-Naczyniowego, Genetyczna, przychodnia i sale dziennego pobytu dla chorych z nadciśnieniem tętniczym oraz Ośrodek Intensywnej Opieki Kardiologicznej.

 W 1998 roku kierownictwo Kliniki objął prof. dr hab. n. med. Zbigniew Gaciong.

W roku 2005  Klinika zyskała nową nazwę – Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych,  Nadciśnienia  Tętniczego  i  Angiologii.